Ik vermoed dat er weinig beroepsgroepen zo geromantiseerd worden als de creatieve sector. Kunstenaar, schrijver, danser… Volgens mij is de realiteit over het algemeen wat minder aantrekkelijk dan het beeld dat vaak geschetst wordt. Mocht je daar over twijfelen, lees dan vooral dit interview met Peter Buwalda, de schrijver van Bonita Avenue.
“Ik wist: als je het doet, moet het ook goed zijn. Groot en beter dan gemiddeld. Zo goed als de boeken waarvoor ik mijn hand in het vuur steek. En dan moet je, heb ik gemerkt, heel diep gaan en nooit, nooit opgeven. Om tien uur ‘s avonds als ik vastzat, als het bagger was wat ik had geschreven, kun je twee dingen doen: voor Pauw & Witteman gaan zitten of een schrift pakken en bedenken wat er niet deugt. En pas gaan slapen als het lek boven is. Dat heb ik heel vaak gedaan. Maar als ik nu denk aan al die nachten dat ik eindelijk in bed lag en bleef malen, en weer opstond, om van drie tot zeven naar het boek te staren, een woord te veranderen, naar bed te gaan op het moment dat gewone mensen weer opstonden…’ “
De een kijkt soaps, een ander leest roddelbladen en ook ik heb zo m’n guilty little pleasures - ik ben gek op dit soort melodrama. De poëtische romantiek en melancholie van een gepijnigde creatieveling, een gekrenkte ziel die zich onbegrepen voelt, een geweldige prestatie neerzetten maar er niet van kunnen genieten. Ik heb het boek niet gelezen, had er zelfs nog niets over gehoord, maar geloof dat ik toch eens een poging ga wagen. Al is het maar om Buwalda een heads up te geven.
(En eigenlijk moet je voor de gein daarna even dit stuk lezen, over de zakelijke kant van boeken schrijven. Ik hoop maar dat Buwalda voor zijn bestseller een betere deal heeft kunnen maken.)
Eva Brands ('87) uit Rotterdam.
